IRISH SOFT COATED WHEATEN TERRIER
wzorzec FCI

 

KRAJ POCHODZENIA: Irlandia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO STANDARDU : 27.01.2001

UŻYTKOWANIE: Pszeniczny terier był trzymany przez drobnych rolników do pomocy w obejściu i jako tępiciel gryzoni. Długi czas brano go na polowania, które nie należą do bezpiecznych, na borsuki i wydry.

KLASYFIKACJA FCI: grupa 3 – teriery sekcja 1, teriery duże i średnie. Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Historia miękkowłosego irlandzkiego teriera okryta jest tajemnicą, tak jak i innych pokrewnych mu terierów. Prawdopodobnie jest on najstarszy ze wszystkich czterech ras terierów Irlandii. Przynajmniej 200 lat temu dawni autorzy wspominali o „ psie miękkowłosym”. Pokrewieństwo dzisiejszego teriera irlandzkiego z wheatenem, choć mało udokumentowane, wydaje się zamierzonym rezultatem działań eksperymentujących hodowców. Skromnego wyglądu wheaten miał więc różnorodnych przodków i mimo swej długiej historii nie został aż do roku 1937 oficjalnie uznany przez Irlandzki Kennel Club jako rasa. Od tego czasu regularnie zyskiwał na popularności i obecnie znany jest na całym świecie.

WYGLĄD OGÓLNY: Pełen wigoru sprawia wrażenie „twardego”, dobrze zbudowanego, silnego, o krótkich lędźwiach psa. Ani wysokonożny, ani niskonożny.

CHARAKTER: Nieustraszony, żywy, o miłym usposobieniu , bardzo serdeczny i wierny przewodnikowi, inteligentny. Jest to niezawodny przyjaciel, doskonały obrońca, nie jest agresywny.

GŁOWA: W całości mocna, ale nie toporna, długa, pasująca do ciała. Jej umaszczenie jest takie jak tułowia.

MÓZGOCZASZKA: O płaskim czole, gładka między uszami (bez zmarszczek) , nie za szeroka. Przełom czołowo-nosowy zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA: Trufla nosa czarna i dobrze rozwinięta (duża).

KUFA: Nie powinna być dłuższa od mózgoczaszki.

SZCZĘKA I ŻUCHWA: Silne o „groźnym” chwycie

UZĘBIENIE: mocne, regularne, zwarte nożycowo lub cęgowo. Przodozgryz lub tyłozgryz nie są tolerowane.

POLICZKI: nie są wypukłe.

OCZY: ciemne lub ciemnoorzechowe, nie za duże i nie wyłupiaste, dobrze osadzone.

USZY: małe do średniej wielkości, noszone do przodu, załamane na równej linii z wierzchem głowy. Ciemniejszy włos u nasady ucha jest spróbowany i nie stanowi rzadkości. Występuje on razem (miesza się) z sierścią jasno pszeniczną. Jest to jedyne miejsce gdzie dopuszcza się obecność podszerstka. Ucho lekkie lub załamane na kształt płatka róży jest wadliwe.

SZYJA: Mocna, średniej długości, podgardle nie może być luźne.

TUŁÓW: Niezbyt długi. Odległość od kłębu do nasady ogona jest w przybliżeniu równa wysokości psa w kłębie.

GRZBIET: Mocny, w poziomie, górna linia prosta.

LĘDŹWIE: krótkie i silne.

KLATKA PIERSIOWA: Głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach.

OGON: Dobrze osadzony, niezbyt gruby, noszony radośnie, ale nigdy zakręcony nad grzbietem. Zezwala się na pozostawienie ogona w stanie naturalnym.

--> KOŃCZYNY

ŁOPATKI: delikatnie modelowane, skośnie ustawione, umięśnione.

PRZEDRAMIONA: idealnie proste przy oglądaniu z każdej strony. Kościec i mięśnie mocne.

KOŃCZYNY TYLNE: dobrze rozwinięte o silnej muskulaturze. Uda mocne. Stawy kolanowe dobrze kątowane.

STAWY SKOKOWE: nisko położone, nie są skierowane do wewnątrz ani na zewnątrz. Należy obciąć wilcze pazury.

ŁAPY: małe, palce nie mogą być lużne. Najlepiej gdy pazury są czarne, ale dopuszcza sie inny ciemny kolor.

--> RUCH

Kończyny przednie i tylne poruszają się równolegle, łokcie przylegają do ciała.
Gdy oglądamy psa z boku jego chody są lekkie, swobodne i harmonijne.

--> OKRYWA WŁOSOWA

Miękka, w dotyku jedwabista, a nie twarda . Nie dotyczy to młodych psów. Korygowanie szaty jest dozwolone. Brak podszerstka.

PIES STRZYŻONY: włos jest skrócony na tułowiu, szyji, przedpiersiu i mózgoczaszce. Na szczęce, żuchwie i poniżej oczu zostawia się dłuższą sierść. Ozdobą są wąsy i broda. Opadające, bogate frędzle na kończynach. Tułów jest strzyżony tak, by trzymać się obrysu sylwetki psa, ale włos nie może być „rzeźbiony”. Ogon krótko strzyżony.

PIES NIE STRZYŻONY: najdłuższa sierść nie powinna przekraczać 12,7 cm. Jest ona miękka, falista lub w kształcie luźnych loków o jedwabistym połysku. W żadnym wypadku sierść nie może być odstająca, puszysta jak u pudla czy bobtaila. Psy prezentowane w takim włosie będą nisko oceniane , gdyż ich wygląd jest nietypowy dla rasy. Na rozwój sierści szczeniaka trzeba zwrócić szczególną uwagę. Rzadko rodzą się one z włosem, jakiego wymaga się u osobników dorosłych, dlatego nie osądzajmy zbyt wcześnie jego jakości. Szczenięta przechodzą przez kolejne stadia, zanim kolor i gatunek sierści osiągną dojrzałość, co następuje u osobników, które mają 18 miesięcy do 2,5 roku.

SZCZENIĘTA: rodzą się rzadko w wymaganym kolorze i dojrzałej sierści. Są rudawe , szare , czasem czysto pszeniczne. Maska jest zwykle czarna. Czasami mają pręgę czarnej sierści biegnącą środkiem grzbietu lub włosy na tułowiu o czarnych koncówkach.Wraz ze zmianą sierści, z wiekiem takie znaczenia zanikają.

UMASZCZENIE: pszeniczne, w odcieniach od jasnopszenicznego, przez złote do rudawego.

WZROST i WAGA: Wysokość w kłębie : PSY 46-48 cm. SUKI trochę mniejsze.

Waga: PSY 18- 20,5 kg. SUKI nieco lżejsze.

WADY:

Wszelkie odstępstwa od wzorca uważa się za wady, których ocena zależy od stopnia odchylenia:

- pies bojaźliwy lub agresywny

- trufla nosowa w innym kolorze jak czarny

- przodozgryz lub tyłozgryz

- u dorosłych osobników podstawowe umaszczenie inne niż pszeniczne.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

- żółte oczy

- sierść matowa, gruba, wełnista, bawełniana

- umaszczenie białe lub kasztanowe.

SAMCE muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym.